تصوف و عرفان اسلامی,  گلستان شعر و شرح آن

گفتگوی عاشق و معشوق

ای بنـده بیـا کـه مـاخـداییم                روگـرد مـشـو کـه آشنـاییم

نـومـیــد مـبــاش از در مـا                بر مخلص خـویش در گشـاییم

با جـمـلـه ی عاصیـان تـایب                پـوشنـده ی کـلّ عیب هـاییم

بـا عـاجـز دردمنـد حـیـران                مـا شـافی وی بـه دردهـاییم

مستغفـر اگـر بـه سویـم آیی                بخشنـده تـو را گنـاه هـاییم

بـخشـیـم بـه قـدر همّت تـو                مـا منبع جـود و هم عطـاییم

گر همّ تو بهرماست ای دوست                کـافی بـه همـه همـوم هـاییم

مـی دار گمــان نیک بـر مـا                بـر خـورد گمـان تـو بـرآییم

یک گـام به سـوی ما گرآیی                ده گـام بـه سـوی تـو بیـاییم

قهّـاری من بـه دشمنـان است                بـا غـم زدگـان بـه قهقـراییم

سبـقت بـگـرفتـه رحمت مـا                بـا آنـکــه ورا بـیــازمـاییم

گر تـوبه شکن شوی تو صدبار                بـازآی بـه صلح و در صفـاییم

در نـزد شکسته دل مرا جـوی                مــا نـاظـر  سـرّ قلب هـاییم

هردل که به عشق ماست مسرور                 نوری است که ما  در او نمـاییم

آیـینـه شـود وجـود مـؤمـن                 مـاییـم­کـه زنـگ از او  زداییم

رو از متـوکّلیـن بـه مـا بـاش                گوینـده ی وحی قـل کفی ییم

آن کس که  مراست  من از اویم                دانـنـده ی جملـه رمـزهـاییم

مـن صـابـرم و صبـور نـامـم                با صابــر خــود مع الوفـاییم

توفیــق رفیــق تـو  نمـودم                مـا صـاحب سـرّ پیک هـاییم

بــر اهـل طـریقـت  و  ولایت                حــامـی و ولــیّ  اولـیـاییم

من با توام  هـر کجا که  هستی                خـشـنـود ز  قـوم اتـقیـاییم

نـزدیـکتـریـم از رگ جــان                جـنبنـده ی کـاینـات مـاییم

بـاشیـم جلیـس  ذاکـر خـود                هـرجا که بود به وی خوش آییم

یـادم بکنـی کنـم تـو را یـاد                بـا آنـکـه غنـی ز یـادهـاییم

اسمـاء و صفات ماست در کار                هـرجا که نظـر کنی تو مـاییم

آیـات مــرا  بــه کـلّ آفـاق                بنمـای  نظـر کـه مـا ضیـاییم

در پـیکـر انفسـی  نظـر کـن                هم از تـو بـه تورهی گشـاییم

آدم  یکـی جــزء لاتجـزّاست                از دانـش و عـلـم وی  وراییم

ماییـم کـه واجب الـوجـودیم                جـامع بـه همـه صفات مـاییم

قیّـــوم  تمــام  ممکنــاتیم                حـافظ بـه همـه وجـودهاییم

ای دوست ز بس که ما عیانیم                پنهـان ز تمـام  دیـده هـاییم

قلب تـو مـراست عـرش اعظم                گنجیـده  ورا بـه فیض هـاییم

شـایق که مرا بخـواست از من

دانـد بـه یقیـن کـه ما وراییم

***

 

مـاییـم  کـه مظهـر  قضـاییم                جــویای رضــای کبــریاییم

تفسیــر کـلام آن وجــودیم                آئینـه ی حـق  و حـق نمـاییم

مــا آیــه ی قــدرت  الهـی                در عرصه ی  این جهـان پناهیم

مـا سـاختـه ی یدیـن اوییـم                مشـتـاق بـه  دیـدن لقـاییم

مصنـوع همـه و اوست صـانع                او بـوده و هست مـا کجـاییم

این نشـو و نمـای مـا تمامی                بــر ربّـیـت خــدا گــواهیم

این قدرت ما ز قدرت اوست                هـر چنــد  کـه زور آزمـاییم

از  ظـلّ  تجـلّیــات  اسمــاء                یابنـده ی  فیـض ذو العطـاییم

چـون پرتـو حسـن او نمـوده                 بـر احـسـن خلقت و ضیـاییم

ایـن هستی ما ز هستی اوست                چون کـاه بـه ضمن کهـرباییم

مـا نسخــه ی جامعیـم آری                  مـفـتــاح  کـنـوز رازهـاییم

او جـاذب مـاسـت از محبّـت                چون کاه کشـان بـه  قهقراییم

چوگـان قضـا به  ماست جاری                از شصت قـدر  چنیـن رهاییم

چون اوست غنی به ذات بی چون                مـا جمـع  فقیــر بینــواییم

هـرجا کـه ز اهل عشق باشـد                در محفلشـان غـزل سـراییم

چون حامی دوستان خود اوست                مــا مـخلـص کـلّ  اولیـاییم

بــا مـنـکــراولـیـــای الله                گویا که  چـو شیـر و اژدهاییم

مـا طـالب صحبتیـم هـر جـا                جـویـای وجــود کـیمیـاییم

شـایق که نظـر به خود نمـوده

درمـانده تـرین بنـده هـاییم

Spread the love

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.