سفر به سرزمین وحی در موسم حج قسمت دوم

بازدیدها: 0

بسوی کعبه معظمه

به مکه می رویم. به قبله ی اتحادمان در نماز. کعبه که هر روز چند بار به آن روی می آوریم و به سوی آن سجده می کنیم.

شهری که نام آن را قبل از نام شهر خودمان شنیده ایم. شهری که دغد غه ی دیدار آن را عمری با خود داشته ایم. راستی مکه چگونه شهری است؟ می دانیم که شهری پر از خاطرات مردان بزرگ است. خاطرات پیامبران و دلاوری ها و بزرگ منشی ها. که آنها را چون اسرار تاریخی و چون گنجینه ای با ارزش در خود به ودیعه گذاشته است. خاطرات حضرت آدم، ابراهیم، اسماعیل … و محمد علیهم السلام و یارانش.

 خاطراتی که در دل روز و شب، کوه و دشت، غم و شادی و پیروزی و شکست آنها را خود نهفته است. شهری که خدا آن را برای خود و خانه اش انتخاب کردهاست. شهری که کعبه در آن قرار دارد. شهری که بیشتر از همه ی شهرها خدا در آن به درستی پرستش شده است. شهری که نمای توحید و یکتا پرستی است در آن هویداست.

این شهر دیگر تا ابد روی شرک، بت پرستی، را نخواهد و بر خواهد تابید. شهری که رفتارها در آن باید انسانی باشد.

شهری که در آن بر هیچ موجودی ظلم نشود و کسی مورد آزار و اذیت قرار نگیرد.

شهر صفا و مروه، شهر زمزم، چشمه زمزمی که آب آن آبی متفاوت از آبهای عالم است. هنیئا و گوارا. شهر منا و عرفات، شهر حضرت هاجر و اسماعیل، شهر آدم و حوا، شهر ابابیل، شهری که در اثر دعای حضرت ابراهیم از انواع نعمتها برخوردار شد.

جبروت کعبه مشرفه

چشم مان برای اولین بار به کعبه می افتد. نور و جبروت عجیبی دارد. توصیف آن با قلم مقدور نیست. باید رفت، دید و با پوست و تن و جان آن را لمس کرد و به تن تجربه کرد. عظمت آن در وصف و تعریف آمدنی نیست. احساس کردنی است. عظمت و بزرگی کعبه برای هر بیننده ای مشهود است. عظمت کعبه طوری است که نه تنها حجاج را بلکه همه را مجذوب و مبهوت خود می کند. دعای پربرکت زیر مداوم توسط حجاج زمزمه می شود:

اللهم زد هذا البیت تشریفا و تعظیما و …

پروردگارا! بر عظمت و شرافت این خانه بیفزای و بر شرافت و بزرگی کسانی که این خانه را بزرگ می دارند بیافزای. صحن حرم و صحن طواف مملو از جمعیت است.

حجاجی را می بینی که در اولین بار ورود چشم هایشان به اشک نشسته است.

اللهم هذا البیت بیتک و العبد عبدک…

این خانه، خانه ای است با عظمت. با قوانینی خاص. هر زمان به مسجدی وارد می شویم دو رکعت نماز تحیت المسجد ادا می کنیم. اما تحیّه این مسجد هفت دور طواف است. در آن جا زن و مرد در وقت طواف خود را چون ذره ای در آغوش جمعیت رها می کنند. خبری از برخوردهای خشنی که شنیده یا خوانده بودیم نیست. طواف کننده گان و میزبانان مهربان هستند.

دیدگاهتان را بنویسید

<