بیانات و فرموده های گهربار حضرت امام ربانی، مجدد الف ثانی(رحمه الله) درباره بیماری وبا و امثال آن(کرونا)

بازدیدها: 3

فذکر فان الذکری تنفع المؤمنین

خداوند سبحان می فرماید: یاد آوری کنید؛ هر آینه یاد آوری برای مؤمنان سودمند است.

حضرت امام ربانی مجدد  الف ثانی(رحمه الله)  در چندین جا از مکتوبات شریفش در باره ی بیماری های لا علاج امثال وبا و امراض گوناگون امروزی سخن می گویند و فضیلت مردن با چنین امراض و صبر بر این مشقّت را درجه شهدا و ثواب مجاهدین فی سبیل الله  بیان می کنند.

در مکتوب دویست و نود و نهم از جلد اول می فرمایند:

بَعْدَ الْحَمْدِ وَ الصَّلاَهِ وَ تَبْلِیْغِ الدَّعَوَاتِ، می رساند که مکتوب شریف رسید، از مصیبت ها نوشته بودند. إنَّا للهِ وَ إنَّا إلَیْهِ رَاجِعُوْنَ، صبر و تحمل باید نمود و رضاء به قضاء باید داد.

من از تـو روی نپیـچم گرم بیازاری           که خوش بود ز عزیزان تحمل خواری

قَالَ اللهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی: مَا أصَابَکُمْ مِن مُصِیْبَهٍ فَبِمَا کَسَبَتْ أیْدِیْکُمْ وَ یَعْفُوْ عَنْ کَثِیْرٍ(شوری/ آیه۳۰).

وَ قَالَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی: ظَهَرَ الْفَسَادُ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِمَا کَسَبَتْ أیْدِی النَّاسِ(روم/ آیه ۴۱).

در این وبا از شومی اعمال ما، اول موشها هلاک شدند، که به ما اختلاط بیشتر داشتند و زنان که مدار نسل و بقای نوع انسان بر وجود ایشان است بیشتر از مردان مُردند، و هر که در این وبا از مُردن گریخت و سلامت ماند، خاک بر حیات او و آن که نگریخت و مُرد، طُوْبَی لَهُ وَ بُشْرَی لَهُ بِالشَّهَادَهِ.

وَ قَدْ جَزَمَ شَیْخُ الإسْلاَمِ ابْنُ حَجَرٍ، فِیْ کِتَابِ بَذْلِ الْمَاعُوْنِ فِیْ فَضْلِ الطَّاعُوْنِ، بِأنَّ الْمَیِّتَ بِالطَّعْنِ لاَ یُسْألُ لأنَّهُ نَظِیْرُ الْمَقْتُوْلِ فِی الْمَعْرِکَهِ. وَ بِأنَّ الصَّابِرَ فِی الطَّاعُوْنِ مُحْتَسِبًا یُعْلَمُ أنَّهُ لاَ یُصِیْبُهُ إلَّا کُتِبَ لَهُ. و إذَا مَاتَ فِیْهِ بِغَیْرِ الطَّعْنِ لاَ یُفْتَنُ أیْضًا، لأنَّهُ نَظِیْرُ الْمُرَابِطِ

حضرت ابن حجر (رحمه الله) تصریح نموده است که هرکس بر اثر طاعون بمیرد (به شرطی که نگریخته باشد) در قبر از او سؤال نمی شود؛ زیرا مانند کسی است که در میدان جهاد شهید شده باشد و کسی که در مقابل طاعون صبر می کند، (نه به نیت اجر و ثواب اخروی) در حالی که می داند هیچ چیزی به او نمی رسد مگر آن چه برایش مقرّر و مشخص شده باشد، چنین شخصی اگر به طاعون نیز نمیرد، به فتنه قبر مبتلا نمی گردد.

کَذَا ذَکَرَ الشَّیْخُ الأجَلُّ السُّیُوْطِیُّ فِیْ کِتَابِ شَرْحِ الصُّدُوْرِ بِشَرحِ أحْوَالِ الْمَوْتَی وَ الْقُبُوْرِ، وَ قَالَ: وَ هُوَ مُتَّجِهٌ جِدًّا( …).

همچنین کسی که فرار نکرد و نمُرد، از جمله غازیان و مجاهدان و از زمره صابران و بلا کشان است. برای هر کس اجل و زمان مرگ مشخصی است که گنجایش تقدیم و تأخیر ندارد؛ چنانچه در قرآن آمده است: «اذا جاء اجلهم فلایستأخرون ساعه و لایستقدمون» و بیشتر کسانی که فرار کردند و سالم ماندند، به این دلیل است که اجل آنها فرا نرسیده بود، نه اینکه فرار کردن، ایشان را از مرگ رهایی ساخت. و اکثر صابران که هلاک شدند، همه به اجل هلاک شدند.

فَلَیْسَ الْفَرَارَ یُنْجِیْ وَ لاَ الإسْتِقْرَارُ یُهْلِکُ؛ پس فرار نجات نمی دهد و ایستادگی هلاک نمی کند. (بلکه هر کسی به اجل خود می میرد و زنده می ماند).

این فرار از مصیبت، همانند فرار در روز جهاد است و همانا گناه کبیره است.

از مکر خداوندی (جَلَّ سُلْطَانُهُ) است که فرار کنندگان سلامت مانند و صبر کنندگان هلاک شوند. یُضِلُّ بِهِ کَثِیْرًا وَ یَهْدِیْ بِهِ کَثِیْرًا.

حضرت امام(رحمه الله) در مکتوب هشتاد و هشت از جلد دوم می فرمایند:

چون طاعون مرادِ او تَعَالی است، باید که آن را مراد خود دانسته، شادان و خرّم باشند و از استیلای طاعون، کج ابرو نشوند و دلتنگ نباشند؛ بلکه چون فعل محبوب است، به آن متلذّذ باشند. هرکسی را اجلّ مسمّی [زمان مرگ مشخص] است که احتمال زیادتی و نقصان ندارد، پس اضطراب چیست؟ نهایت، از بلاها عافیت طلبند و از سخط، پناه جویند که مرضیِ او تَعَالی، در دعا و سؤالِ بنده است. «و قَالَ  رَبُکُم ادعُونی اَستَجِب لَکُم» (غافر/ آیه ۶۰)

همچنین در مکتوب شانزدهم از  جلد دوم می فرمایند:

گریختن از موت وبا، گناه کبیره است، همانند فرار در روز جهاد و کسی که در زمین وبا با صبر بماند و بمیرد، از شهداء است و از فتنه قبر در امان است و آنکه صبر نماید و نمیرد، از غازیان (جنگجویان) است.

 حضرت امام (رحمه الله) در مکتوب هفدهم جلد دوم می فرماید: این مصیبت ها به ظاهر جراحتها بوده است  و فی الحقیقت، ترقیات و مراهم. بِعِنَایَهِ اللهِ سُبْحَانَهُ نتایج و ثمراتی که در این نشأه بر آنها مترتب شده است، عشر عشیر آن ثمرات است که از عنایات او تعالی در آخرت متوقع و مأمول است. پس وجود فرزندان، عین رحمت است. هم در حیاتشان منافع و فواید است، و هم بر مماتشان ثمرات و نتایج مترتب است.

امام اجل محی السنه در حلیهالابرار می نویسد: در زمان عبدالله بن زبیر سه روز طاعون واقع شد و در آن طاعون، هشتاد و سه پسر از حضرت انس که خادم پیامبر ما(صلی الله علیه وسلم) بوده و آن سرور در حق او دعای برکت فرموده، فوت کردند و چهل پسر از حضرت عبدالرحمن بن ابی بکر (رَضِیَ اللهُ تَعَالَی عَنْهُما) فوت شدند.

هرگاه با اصحاب کرام، خیرالانام (عَلَیْهِ وَ عَلَی آلِهِ الصَّلاَهُ وَ السَّلامُ) این معامله فرمایند، ما عاصیان در کدام حسابیم.

در خبر آمده است که طاعون، امتان سابق را عذاب بوده است و این امت را شهادت است. والحق جماعه که در این وبا می میرند، عجب حاضر و متوجه می روند. هوس می آید که کسی در این ایام به آن جماعه ارباب بلاء ملحق شود و رخت از دنیا به آخرت بکشد.

این بلاء در این امت به ظاهر غضب است و به باطن رحمت. میان شیخ طاهر نقل می کردند که در لاهور در ایام طاعون، شخصی دیده بود که می گویند: هر که در این ایام نمُرد، حسرت خواهد کشید. بلی هرگاه که نظر به احوال این گذشتگان سر داده می شود، احوال غریبه و معاملات عجیبه مشاهده می گردد، مگر شهدای فی سبیل الله به این خصایص متمیز باشند.

در کتاب عمده المقامات می‌آورند که وبای عظیم در بلاد هندوستان واقع شده بود و هیچ پایان نمی یافت. حضرت شیخ محمد صادق فرزند حضرت امام ربانی (رحمهما الله) فرمودند: این طاعون لقمه چرب می خواهد؛ تا ما نَرویم تسکین نیابد. شیخ محمد صادق (رحمه الله) را تب گرفت و با دو برادر کوچکتر خویش رحلت نمودند و آتش وبا منتفی شد. بعد از انتقال ایشان، کسی را که  تب طاعون گرفته بود، صحت یافت. یکی در غلبات آن تب دیده بود که ایشان آمده آنها را از دست جماعت آن  بلیه موکل خلاص می نمایند و می‌فرمایند: اکنون ما این بلا را برداشتیم شما را بر مردمان پیچیدن روا نباشد. یکی در واقع دیده هر که نام ایشان را نوشته با خود دارد از این بلیه برهد. بعد هر که نام مبارک ایشان را نوشته با خود می داشت او را آسیبی از آن بلیه نمی‌رسید الی الیوم از برای طاعون صاحب زادگان نام مبارک  ایشان را نوشته می دهند و مردم ها اثر می‌بینند.  حضرت مجدد الف ثانی (رحمه الله) بعد از رحلت ایشان به  محبی می‌نویسد که فرزند اعظمی (رحمه الله) با دو برادر خود محمد فرخ و محمد عیسی سفر آخرت اختیار نموده اند انالله و انا الیه راجعون.

حضرت امام(رحمه الله) در مکتوب هفدهم می فرمایند:

مخدوما! مفارقت فرزندی اعزی قُدِّسَ سِرُّهُ از اعظم مصائب است. معلوم نیست که کسی به مثل این مصیبت مصاب شده (مصیبت زده) باشد، اما صبر و شکری که حضرت حق (سبحانه و تعالی) در این مصیبت، این ضعیف قلب را کرامت فرموده، از اجل نعم و اعظم انعامات است.

از حضرت حق (سبحانه و تعالی) مسألت می نماید که جزای این مصیبت مُعَدّ به آخرت باشد و در دنیا هیچ از آن جزاء ظاهر نشود، هر چند می داند که این مسألت از تنگی سینه است، و الا او تعالی وَاسِعُ الرَّحْمَه است. فَلِلَّهِ الآخِرَهُ وَ الاُوْلَی(نجم/ آیه ۲۵). وَ الْمَسْئُوْلُ مِنَ الإخْوَانِ الإمْدَادُ وَ الإعَانَهُ، وَ دُعَاءُ سَلاَمَهِ الْخَاتِمَهِ ، وَ الْعَفْوِ مِنَ الزَّلاَّتِ اللاَّمَهِ لِلإنْسَانِیَّهِ، وَ التَّجَاوُزُ مِنَ التَّقْصِیْرَاتِ النَّاشِئَهِ مِنَ الْبَشَرِیَّهِ.

اینک که سخنان قطب المحققین، مجدد الف ثانی، حضرت شیخ احمد فاروقی سرهندی(رحمه الله) را مطالعه نمودیم، جا دارد تذکر آن بزرگوار را آویزه گوش قرار داده و این مصیبت وارده (کرونا) را از طرف خداوند دانسته و به آن راضی و خشنود باشیم و به ذات احدیت توکل نماییم تا ما را از این غم و مصیبت حفظ کند.

همچنین توسل و استعانت از روح پر فتوح حضرت ختمی مرتبت، پیامبر اکرم(صلی الله علیه و سلم) و اولیای کرام(رحمهم الله) نیز مثمر ثمر خواهد بود.

ناگفته نماند همانگونه که برای یادگیری علوم شرعیه پیش اهلش و برای کسب علوم باطنی نزد اهلش رجوع کرده و به فرمایشات آنها عمل می کنیم، در این زمینه نیز باید به اهلش که همان پزشکان می باشد رجوع و از راهنمایی های آنها بهره ببریم.

ان شاءالله در ضمن رعایت بهداشت و توکل بر خداوند متعال، از این بیماری لاعلاج در امان بمانیم.

خداوند به همه ما و شما توفیق صبر بر مصیبت ارزانی فرماید و ما را به حرمت حبیبش از همه امراض و بالاخص بیماری کرونا محفوظ دارد. آمین یا رب العالمین

دیدگاهتان را بنویسید

<